Van titelkandidaat tot rolstoelzitter

Het had een liedje van het Goede Doel kunnen zijn: "Kampioenschap is een illusie". Hoe dicht kun je er als club bij zijn en hoever kun je er daarna zo snel mogelijk vandaan raken. Het is AZ die het antwoord hierop geeft, zonder zelf te weten hoe ze dit hebben gedaan.

En als een club geen direct aanwijsbare reden heeft, dan ligt het aan de coach. Van Gaal in dit geval. Maar is dit terecht?

Hij had het met Ajax al bewezen. In de luwte van het niet Europees spelen door het beruchte staafincident en het gevolg dat belangrijke spelers weg gingen, moest Ajax verplicht opnieuw gaan bouwen aan een team. Uit de eigen jeugd, door goed scoutwerk en een amateur-psycholoog alias trainer werd een wereldteam gecreeerd. Spelers waren als componenten goed, als team waren ze veel sterker dan de som van componenten. Ze gingen voor elkaar door het vuur en presteerden maximaal. Met misschien als voorwaarde: Er waren geen verwachtingen!

Met AZ deed Louis hetzelfde. Er is jarenlang rustig gebouwd aan het team, verwachtingen waren er niet en het team werd veel sterker dan de som van componenten en ook hier gingen ze voor elkaar door het vuur. En ook hier werd (nagenoeg) het maximale gepresteerd. Wellicht dat Louis, net als bij Ajax, na 2 succesjaren had moeten vertrekken, maar het rook naar meer.

En achteraf begon het seizoen vooraf misschien daarvoor ook al te rooskleurig, zoals menig supporter en journalist toen dacht. De wedstrijd AZ-Inter werd op magistrale wijze met 4-2 gewonnen. De manier waarop ze dat deden, met ongelovelijk mooi en aanvallend voetbal, gooide veel zand in de ogen. Het deed een ieder meteen vergeten dat ze van het kleine Hartlepool niet konden winnen, verloren van Middlesbrough met 2-0 en een maandje eerder van Bayer Leverkusen met 4-0 klop hadden gekregen. De winst tegen Inter was eigenlijk de enige winstpartij, naast de winstpartijtjes tegen de lokale amateurclubs. Het was feitelijk al een voorbode, maar bij AZ waren ze verblind door de voorgaande seizoenen en door die ene wedstrijd.

De competitie begon nog wel met een 4-0 overwinning op VVV, maar Vitesse gaf een week erna de eerste tik met 1-0. Excelsior, weer een degradatiekandidaat, werd weer met 3-0 verslagen, maar daarna volgde nog maar 1 gelijkspel tegen Sparta, en 4 verliespartijen. Waaronder tegen Ajax en de vroege bekeruitschakeling tegen Cambuur. Met daarna nog 2x verliezen, een keer gelijk spelen en de uitschakeling in de UEFA cup, was NAC pas weer de eerste winstpartij.
Het leed was al geleden. Hoe harder van Gaal riep dat het goed zo komen en dat AZ eigenlijk gewoon goed voetbalde, werd steeds duidelijker dat AZ aan scorende spelers een groot tekort heeft.

Louis heeft er persoonlijk voor gezorgd dat Koevermans weg ging en Arveladze werd gelokt door een aantrekkelijk salaris van Levante. AZ 'gunde' Shota deze kans. Uiteindelijk hebben deze twee transfers grote schade toegebracht aan het huidige seizoen. In de wintersoap, pardon winterstop, werd tevergeefs Alves naar binnen gehaald.

Gisteren werden coach en bestuur het eens dat het beter is om uit elkaar te gaan. De ambitieuze club die de moed had om een dito coach aan te stellen maken, verblind door 2 geweldige seizoenen, een aantal fikse missers. Een topclub is pas een topclub na jaren van presteren aan de top. AZ heeft er 2 jaar goed aan geroken en is bedwelmd geraakt. Het team was beter dan de som van componenten, maar door 2 componenten ervan weg te doen en andere componenten toe te voegen die niet in het team passen, is het weer een middelmatig provincieclubje geworden. Van Gaal mag blij zijn dat hij weg gaat. Hoewel hij met zijn laatste actie, blijven omdat de spelers dat willen, nog een klein schokeffectje probeert te creeeren, weet hij ook dat de magie hier over is. Hij stopt feitelijk 1 seizoen te laat bij AZ. Hopelijk krijgt hij in de toekomst nogmaals de kans om een team te creeeren waarbij er geen verwachtingen vooraf zijn.